دو شعر از استاد سخن سعدی

مثنوی از بوستان سعدی:

شکایت کند نوعروسی جوان                     به پیری ز داماد نامهربان

که مپسند چندین که با این پسر                به تلخی رود روزگارم به سر

کسانی که با ما در این منزلند                   نبینم که چون من پریشان دلند

زن و مرد با هم چنان دوستند                   که گویی دو مغز و یکی پوستند

ندیدم در این مدت از شوی من                  که باری بخندید در روی من

شنید این سخن پیر فرخنده حال               سخندان بود مرد دیرینه سال

یکی پاسخش دادشیرین وخوش               که گرخوبرویست ،بارش بکش

دریغ است روی از کسی تافتن                  که دیگر نشاید چنو یافتن

چراسرکشی زان که گرسرکشد               به حرف وجودت قلم درکشد؟!

یکم روزبربنده ای دل بسوخت                  که  میگفت وفرماندهش میفروخت

تو را بنده از من به افتد بسی                   مرا چون تو دیگر نیفتد کسی

غزلی از دیوان شیخ :

مرا تا نقره باشد میفشانم                        ترا تا بوسه باشد میستانم

وگرفردا به زندان میبرندم                        به نقد این ساعت اندر بوستانم

جهان بگذار تا بر من سرآید                      که کام دل تو بودی از جهانم

چه دامنهای گل باشددراین باغ                اگر چیزی نگوید باغبانم

نمی دانستم از بخت همایون                  که سیمرغی فتد درآشیانم

تو عشق آموختی در شهر مارا               بیا تا شرح آن هم بر تو خوانم

سخنها دارم از دست تو دردل                 ولیکن درحضورت بی زبانم

بگویم تا بداند دشمن و دوست                که من مستی و مستوری ندانم

مگوسعدی مرادخویش برداشت             اگر تو سنگدل من مهربانم 

اگر تو سرو سیمین تن بر آنی                که از پیشم برانی من برآنم:

که تا باشد خیالت می پرستم                 وگر رفتم سلامت می رسانم

/ 0 نظر / 50 بازدید