به نام خداوند جان و خرد کزین برتراندیشه برنگذرد
خداوند نام و خداوند جای خداوند روزی ده رهنمای
خداوندکیوان وگردان سپهر فروزنده ماه و ناهید ومهر
٢۵ اردیبهشت روز بزرگداشت فردوسی است. بزرگ مردی که اگر نبود زبان شیرین پارسی در هجوم بی امان فرهنگهای بیگانه از میان رفته بود. چه بسا زبانها و فرهنگهای بزرگ ،دیرین وکهن چون زبان و فرهنگ مصر باستان و بخشهای بزرگی از خاورمیانه و افریقا که چون فردوسی نداشتند در گودای گرسنه و ژرف گاهان و روزگاران به خاک شدند واز آنها شاید نامی نیز نمانده باشد.
فردوسی همه ایران است و شاهنامه همه زبان پارسی.
افسوس که هم ایران و هم زبان شکرین پارسی به دست فراموشی سپرده شده و کمتر جوانی را سراغ داریم که با فردوسی و شاهنامه آشنایی داشته باشد و در آموزشگاه ها نیز به این هردو پرداخته نمی شود. ولی باید دانست که دیگر هیچ زبان و هیچ فرهنگی تا همیشه روزگاران نخواهد توانست این کاخ بلند ادب پارسی را فرو بریزدچون شاهنامه همین جا در کنار ماست.
برآوردم از نظم کاخی بلند که از باد و باران نیابد گزند
----------------------------------------------------------------- بسی رنج بردم دراین سال سی عجم زنده کردم بدین پارسی
----------------------------------------------------------------- ازان پس نمیرم که من زنده ام که تخم سخن من پراکنده ام

نظرات ()