سرو ایراج

سرو هزار ساله ایراج

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم! روزی سراغ وقت من آیی که نیستم!
نویسنده : حسن اشرف - ساعت ۱۱:٥٤ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٦ دی ۱۳٩٠
 

مراسم صبحگاه که در حیاط خاکی مدرسه تمام شد بچه ها با سرو صدا وارد سالن مدرسه شدند به در کلاس که رسیدند ساکت شدند معلم زبان روبروی در ایستاده بود و تخته سیاه پر بود از نوشته های انگلیسی و فارسی !                                                                                                                            در سه سالی که دبیر زبان ما در مدرسه راهنمایی ایراج بود حتی یک دقیقه تاخیر نداشت.بذله گو بود و درعین حال زبان تندی داشت.مدیریت مدرسه را هم که عهده دار بود یک لحظه از تلاش باز نایستاد. هرگز زیر بار زور نرفت.                                                                                                                                                            چندسال پیش بعد از دوره ای بیماری و عمل جراحی به ایراج آمده بود با چند تا از دوستان به عیادتش رفتیم .مثل قبل بی آلایش ،صمیمی و شوخ .از اوضاع روزگار و کارو بارمان پرسید. ماجراها و داستانهای لطیف و شیرینش مثل آن سالها برایمان جذاب و جالب بود. میخندید و میخنداند ولی جدی بود! بسیار حاضر جواب و نکته پرداز بود.  و چقدر ایراج را دوست داشت.

چندی پیش شنیدم  کسالتش بیشتر و جدی تر شده،دنبال فرصتی بودم تا به عیادتش بروم که دیر شد. ناگهان چقدر زود دیر می شود !

 

 حسرت همیشگی

حرفهای ما هنوز ناتمام ...

تا نگاه می کنی :

وقت رفتن است.

باز هم همان حکایت همیشگی !

پیش از آنکه با خبر شوی

لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود

آی ...

ای دریغ و حسرت همیشگی !

ناگهان

         چقدر زود

                دیر می شود!