سرو ایراج

سرو هزار ساله ایراج

شعری با گویشهای منطقه خور و بیابانک
نویسنده : حسن اشرف - ساعت ۱٢:۳٢ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٧ دی ۱۳۸٦
 

دلبری دارم قــدش مانند ســـــــــرو                                    گه گریزد گاه می آید مرا اندرکنـار

گه سخن گوید٬گهی خامـوش بنشیند٬گهی                                                 مهرورزد٬گاه غیظ آرد٬گهی جوید فــرار 

دست آوردم که گـــــــیرم خوب تنگش دربغل                                                   رفت پس پس٬ گفت امشب دستم از دامن بدار

با زبان جندقی گفتاکه «هین هین»دور شــو       ۱                                     می چکد امـــــروز از برگ گلم آب انار

  با زبان «خور»یم گفــت:«از پری ریوم بشو» ۲                                     «گر خدا گوی پسردا فم تیایم در کنـار»

با زبان «فرخی» گفت آن نگار سیمتن  ۳                                            «دستم الگ مو همینو نگویم بوس وکنــــــار»

با زبان «گرمه» ای گفــــــتا:«الو  اهو بشیم»     ۴                                «واده اسر آوه برچت تبی اهو بیار»

با زبان «مهرجانی»گفت:«راستی هان بــله    ۵                                        گر دلت بـــوسه مخه جنگت مبه پولت بیار»

گفت «ایــراجی» :«گهینه در نیاوه زی الوس        ۶                                   گرت از هو ارنلوسی مو دشم از این دیار»

بعد از آن با لفظ اردیبی بگفـت:«ای دد عمو       ۷                                       ار چه میلت نی٬بیو اچن گل سیب و انار»

گفت با لفظ «بیاذه » :«پنبه بر رویم چطـو                                            شد که قول نوگلون یک جو نداره اعتبار»

شاعر: اسماعیل بیک رجبعلی عروسانی (عاصی)

۱. هین و هین لفظی که در جندق زیاد به کار برده می شود.

۲. از جلوی رویم دور شو٬ اگر خدا بخواهد پس فردا خودم پهلوی تو می آیم.

۳. دست از من بردار ٬من اکنون بوس وکنار نمی خواهم.

۴. با زبان گرمه ای گفت:برخیز از خواب بیدار شویم٬ وعده به سر آمد برای چه از خواب بیدار نمی شوی؟

۵.با زبان مهرجانی گفت: راستی هان بله٬اگر دلت بوسه میخواهد سر جنگ نداشته باش٬پولت را بیاور.

۶.به زبان ایراجی گفت: بهانه در نیاور ٬زود برخیز. اگر تو از خواب برنخیزی من از این دیار می روم.

۷.بعد از آن با لفظ اردیبی گفت: ای دختر عمو ! اگرچه میل نداری ٬بیا و گل سیب و انار بچین!

۸.به لهجه بیاذه ای(بیاضه ای) گفت: پنبه بر رویم!(یعنی بمیرم و پنبه بر صورتم نهند)چگونه شد  که سخن نوگلان یک جو اعتبار ندارد؟