انسان

برمن این نکته آشکار است که روح من در فهم وادراک همه حقایق نیرومند است ولی مانند کوران به اشیاء می نگرد و درمکتب حقیقت سخت نادان است.

می دانم که در جهان طبیعت مرا بر اشیاءفرمانروایی و تسلط است،اما درست که بنگری می بینی در برابر اندک چیزی زبون و در پیش فرومایه ترین مانعی مقهور و ناتوانم.

مرا این درست است که زندگانی چیزی جز درد و اندوه نیست و نیک و بدش ناپایدار است.می دانم که حواس و مشاعر من از همه چیز فریب می خورد و مایه ریشخند ذرات وجود است.