سرو ایراج

سرو هزار ساله ایراج

تمدن نهفته - افکار ناپخته - مسئولین خفته
نویسنده : حسن اشرف - ساعت ۱۱:۳٥ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۳۸٩
 

هنگامی که تپه های باستانی ایراج زیر تیغ لودر مینالید هیچکس فکر نمیکرد ۴ تا ۵ هزارسال قدمت در حال ویرانیست .هیچکس صدای خرد شدن سفالینه های زیبا و ظریف ۴ هزار ساله را نشنید . هیچکس توجهی به ظروف و اسباب سنگی که از  زمین بیرون میریخت نکرد .ظروفی که انسان فکر میکند امروز با پیشرفته ترین دستگاههای تراش هم نمیتوان مشابه آن را ساخت و هیچکس به سر نیزه ها و پیکانهای مسی که لایه ای از زنگ سبز رنگ آنها را پوشانده بود اما سالم مانده بودند نگاهی هم نینداخت. جامهای گوناگون و زیبای سفالین ۴ هزار ساله فقط زیر پای عابران و در حین بازی کودکان خرد وخاک شدند!

شگفتا! عده ای دنبال این هستند تا این میراث گرانبها را زیر مشتی آجرو سیمان و آهن مدفون کنند وشاید هم این ظاهر قضیه باشد و افکار دیگری... آن هم در منطقه ای که آن همه زمین بدون استفاده وجود دارد و بی ارزشترین سرمایه شاید زمین باشد!

و باز شگفتا! که برخی مسئولین منطقه نیز با این افراد همراه شده اند .

آیا اینان و آنان واقعا نمیدانند چه گوهری در کنار ایراج خفته است؟آیا نمیدانند این تمدن ناشناخته چه اهمیتی برای ایراج،برای شهرستان خوروبیابانک ،برای کشور ایران و بلکه برای تاریخ بشری دارد؟

اگر نمیدانند بدانند که کشف این تمدن در حاشیه کویر مرکزی ایران با آن قدمت، بی سابقه است وچه بسا بعد از کاوش فرضیات و نظرات باستان شناسان و تاریخدانان در بسیاری از موارد تغییر یابد.

خوشبختانه سازمان میراث فرهنگی استان اصفهان با تلاشهای مهندس جاوری تپه های باستانی را به ثبت رسانده و هرگونه حفاری و کندو کاو حتی در مجاورت تپه های مذکور ممنوع شده و نیروی انتظامی ،محافظان میراث فرهنگی خوروبیابانک(مستقر در فرمانداری)و حافظان ناشناس محلی نگهداری از تپه های مذکور را به عهده گرفته اند اما آیا این کافیست؟و به بهانه نبودن بودجه باید امر به این مهمی (آغاز کاوشها) معطل گذاشته شود؟

چگونه است که وقتی در اطراف کرج قبرستانی هزار ساله پیدا میشود بدون حتی یک روز تاخیر کاوش در آن شروع میشود یا در اطراف اصفهان با پیداشدن سفالینه ای ۴٠٠ ساله آن همه جارو جنجال بر پا میشود و یا در جایی دیگر با پیدا شدن تکه استخوانی ٢ هزار ساله گوش زمین و زمان را کر میکنند (مخصوصا مسئولین مناطق و البته باید هم چنین باشد.) چرا در موارد فوق بودجه تصویب میشود (یک شبه)یا با تمهیداتی بودجه ای جابجا میشود اما درمورد ایراج چون از مراکز شهری دور است،چون در حاشیه کویر است ،چون مسئولین مربوطه نه تنها  برای این مواردهیچ اهمیتی قائل نیستند بلکه دلشان میخواهد هر چه سریعتر زمینها را متری هزار تومان!بفروشند و به قول خودشان آنجا را آباد کنند ،چون صدای فریاد جوانان غیور ایراجی به حایی نمیرسد و چون...پس هر اتفاقی میخواهد بیفتدو فعلا بودجه ای نیست وتمام !

در واقع دل هر انسان اندیشمندی ازاین همه بی توجهی به درد می آید. اگر مسئولین ؛نام شهرستان خوروبیابانک را در ایران که در جهان پرآوازه میخواهند باید به تپه های باستانی ایراج توجه کنند.باید کارگروهی تشکیل گردد تا این همه میراث فراموش شده و شاید در شرف نابودی و چپاول در روستاهای ایراج،گرمه ،مهرجان ،بیاضه و...بررسی ،تبیین(وتبلیغ) و نگهداری گردد.

راستی یک میراث فرهنگی و معنوی دیگر هم در ایراج در شرف نابودی کامل است! و این یکی شاید مستقیما ربطی به مسئولین نداشته باشد و  همه ایراجیها در بابر نابودی آن مسئولند،و آن هم گویش زیبای ایراج قدیم(گویش گبری)میباشد که بسیار به گویشهای باستانی ایران نزدیک است .آیا میدانید تعدادکسانی که در ایراج به این گویش تسلط دارند کمتر از انگشتان دو دست است؟

تصورش را بکنید روزی هیچکس نتواند با این گویش زیبا گویش نماید و آن همه آواها و نواهای دلنشین افسانه ای و اسطوره ای در گورستان زمان مدفون شود و یا در فضاهای بیکران رها گردد!

و بدانیم حفظ میراث فرهنگی در هر کجای این عالم که باشد وظیفه همه انسانهاست!

و چه خوش گفت یغمای جندقی این بیت را که ضرب المثل ایرانیان شده و هرروز و هر ساعت کاربرد دارد تا ابد:

گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من

                            آنچه البته به جایی نرسد فریاد است!