سرو ایراج

سرو هزار ساله ایراج

رئیس دزدان
نویسنده : حسن اشرف - ساعت ۱٠:۳۱ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٥ امرداد ۱۳۸٧
 

 

گویند که اطراف انارک          بودند یکی دسته دزدان

از فتنه این قوم جفاکار       مردم همه در شکوه ونالان

بودند به روز درکمینگاه         شب در پی غارت عیاران

ره بسته و مال برده بودند     از مرد و زن وپیر و جوانان

هر قافله از کویر میرفت     با دلهره بود و هاج وویلان

یکروز غروب حمله بردند     بر قافله ای زاهل کرمان

این قافله گوئیا که میرفت   بر جانب خطه خراسان

افراد در این قافله بودند      پنجاه زن و نود زمردان

مردان همه را ز پای بستند  در بند نموده جمله دستان

غارت بنموده هر چه دیدند     پیدا بنموده هر چه پنهان

دربین زنان به جستجو گشت  چشم سیه رئیس دزدان

ناگاه بدید آفتـــــــابی         لب را بگزید وگشت حیران

لا حول و لا قــوة الٌا            بالله بگفت و لعن شیطان

چون بار دگر نگاهکی کرد    آتش بگرفت و گشت بریان

در وهم وخیال چرخ میزد     ناکرده عمل بود پشیمان

وندر ظلمات چاه قلبش       آرام و ضعیف گفت وجدان

هان مال کسان توبرده ای هان         دیگرزکسان توعرض مستان!

لیکن چو هوس زحدبرون رفت          عقلش بنمودروبه نقصان 

خود زارو نزار گشت ناگاه    چون کودک بیقرار دامان

فکری بنمود و پوزخندی     وانگاه بخواند جمله یاران

تا خیمه و خرگهی شو دراست              دستور نمود و داد فرمان

یک تپه ای از دور نشان داد                   گفتا که فرا روید یاران

باشید خوش و خوش گذرانید                 تا راست کنم بوقت نیران

چون شعله آتشی بدیدید                    آیید به سوی من شتابان

دزدان همه رهسپارگشتند                 در بند بمانده جمله مردان

نزدیکتر آمد آن حرامی     در پیش زنان بداد جولان

دل رفت ز دستش و بیفتاد                  در پای همان سرو خرامان

مژگان چو بدیدگوئیا خورد       بر قلب سیاه دزد پیکان

دستش بگشودو بی مهابا                 بر خیمه خویش کرد مهمان

مه آب دهان براو بینداخت                   رویش بگرفت وگشت گریان

طرار بگفت ای نگــــارا       من گوهر تو نخواهم ارزان

با من بشوی اگر تو یکرنگ                  سوگند به پای تودهم جان

من خاک رهت با مژه روبم                 من چاکر تو،تو باش سلطان

دختر که ندیدهیچ راهی      انگشت نهادروی مرجان

لختی بنشست وکردفکری             برخاست زجاوگشت خندان

روکردبه سوی خیمه ورفت     از خیمه کنار کرد دامان

داخل بشدو نشست کنجی    طرار پرید همچو مرغان

چون داخل چادر گنه شد      شوق گنهش نمود طغیان

دستش پی غارت و تطاول     گردید دراز ســـوی دامان

دستش به کنارزدمه وگفت   اینگونه زمن توکام مستان

خنجر ز کمر بیار بیـــــــرون     بگذار بـــــرون خیمه الان

تا خلوتمـــان خمـــار گردد       محکم تو ببند بند ایـوان

چون برق وچو باد داد انجام                هرچیزکه گفت مرغ خوشخوان 

آنگاه زسر گرفت دستار         از جای بکند بنـــد تنبان

عریان چوبشد زپای تاسر      گفتا که بشو تونیزعریان

دختر چوفنرزجای برجست  بادست گرفت جفت تخمان

طرار بزد جیغ و زجا شد        وزکار نگـــار گشت حیران

بسیار فشردو سخت بفشرد   آزادشدن نداشت امکان

طرار اگر چه بود چالاک          بر این المش نود درمان

بســــیار نـمود او تقــــلا              هی خم شدوراست کرد هان هان

دست از سراو نداشت دختر             تاخوردزمین چوجسم بیجان

بیهوش چوشدمرآن حرامی     دختربدوید سوی مردان

با خنجر آن  دزد دغلـــکار         ببرید همه بنــد زمردان

وانگاه گشودند به سرعت       بندو گره زنان ز دستان

زنجیر و غل آورده وکردند         درپا و سر رئیس دزدان

آنگاه نموده آتشی راست     مردان وزنان شدند پنهان

دزدان که مرآن شعله بدیدند  دستی بفشانده پایکوبان

بر باره نشسته تندراندند       فرمان رئیس بود و نیران

حلقه ای زده به گردآتش      پیمانه زدند به پاس پیمان

ازسر خوشی رئیس گفتند  در جلد همه برفت شیطان

مردان و زنان زجای جستند      دربند نموده خیل دزدان

نزدیک سحر روانه کردند    دزدان همه را به سوی آژان

خورشیدکویرتاکه سر زد        دروازه شهــرشد نمایان

تا حکم قضا چگونه باشد       دزدان بِرُدند سوی دیوان

قاضی چو بدیدخیل دزدان         آرام بگفت با نگــهبان

پنجاه سوار میفرســـتی       این دسته برندتا به تهران

ده روزگذشت وبیست منزل   دروازه ی باز بودو شمران

پنجاه سوار و پنج آژان          دزدان بِرُدند پیش سلطان

سلطان به وزیر امنیت گفت  این سگ پدران برید زندان

گفتاش وزیر پادشـــــاها      دادند همه سهام سلطان!

ازدرهم و دینار و جواهــر        ارسال نموده لیک پنهان

شه تا که شنید گفت آرام       گوئید روند سوی گرگان

رازیست که تانگردد افشا       هرگز نروند سوی کرمان

فکر همه مردمـــان نمایید        آلوده و منحرف ز دزدان

دزدان بشدند جملگی شاد                شادان نشدی رئیس دزدان

خندید و بگفت پادشاها                       من هیچ نیم به پیش سلطان!

گویند منم رئیس دزدان      حقا که تویی رئیس دزدان!

آنگاه بگفت ای جماعت     من دست کشیدم از طراران

خواهید روید سوی گرگان     گیـــــلان بروید یا سپـاهان

من عزم خودم نموده ام جزم               دزدی نکنم به هیچ سامان

دردی که کشیده ام چو دانید  دیگر شکنید عهدو پیمان

یک زن که فشردمن شدم زار               وای ار فشرد به خشم یزدان

                    

                                  اسفند ۷۴-حسن اشرف