سرو ایراج

سرو هزار ساله ایراج

دو شعر از استاد سخن سعدی
نویسنده : حسن اشرف - ساعت ۱۱:۳۳ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۳۱ فروردین ۱۳٩٠
 

مثنوی از بوستان سعدی:

شکایت کند نوعروسی جوان                     به پیری ز داماد نامهربان

که مپسند چندین که با این پسر                به تلخی رود روزگارم به سر

کسانی که با ما در این منزلند                   نبینم که چون من پریشان دلند

زن و مرد با هم چنان دوستند                   که گویی دو مغز و یکی پوستند

ندیدم در این مدت از شوی من                  که باری بخندید در روی من

شنید این سخن پیر فرخنده حال               سخندان بود مرد دیرینه سال

یکی پاسخش دادشیرین وخوش               که گرخوبرویست ،بارش بکش

دریغ است روی از کسی تافتن                  که دیگر نشاید چنو یافتن

چراسرکشی زان که گرسرکشد               به حرف وجودت قلم درکشد؟!

یکم روزبربنده ای دل بسوخت                  که  میگفت وفرماندهش میفروخت

تو را بنده از من به افتد بسی                   مرا چون تو دیگر نیفتد کسی

غزلی از دیوان شیخ :

مرا تا نقره باشد میفشانم                        ترا تا بوسه باشد میستانم

وگرفردا به زندان میبرندم                        به نقد این ساعت اندر بوستانم

جهان بگذار تا بر من سرآید                      که کام دل تو بودی از جهانم

چه دامنهای گل باشددراین باغ                اگر چیزی نگوید باغبانم

نمی دانستم از بخت همایون                  که سیمرغی فتد درآشیانم

تو عشق آموختی در شهر مارا               بیا تا شرح آن هم بر تو خوانم

سخنها دارم از دست تو دردل                 ولیکن درحضورت بی زبانم

بگویم تا بداند دشمن و دوست                که من مستی و مستوری ندانم

مگوسعدی مرادخویش برداشت             اگر تو سنگدل من مهربانم 

اگر تو سرو سیمین تن بر آنی                که از پیشم برانی من برآنم:

که تا باشد خیالت می پرستم                 وگر رفتم سلامت می رسانم


 
 
بزرگداشت سعدی
نویسنده : حسن اشرف - ساعت ۱۱:٤۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۸ فروردین ۱۳٩٠
 

روز اول اردیبهشت در روزشمار خورشیدی ما به نام سعدی و بزرگداشت او نامگذاری شده است.یکی از سعدی شناسان بزرگ مرحوم استاد حبیب یغمایی -نویسنده ،پژوهشگر و شاعرتوانای معاصر - میباشد که ما اورا بیشتر با شعر روباه و زاغ کلاس دوم ابتدایی میشناسیم.آرامگاه او درشهر خور واقع است.اینک نثری از استاد یغمایی در مورد سعدی:

سعدی پیامبر فارسی است،و معجزه او زبان او.از دیگر کمالات انسانی و فضایل معنوی او بگذریم.نکته ای که تکیه بدان می توان کرد وباید کرد زبان اوست که دیگر شاعران بزرگ ایران وشاید جهان چنین معجزه ای نیاورده اند.ما در این دوره و فرزندان ما درآینده به زبان فردوسی یا مولوی یا حافظ یا دیگر بزرگان ادب سخن نمی کنیم،زبان ما زبان سعدی است.اوست استاد مسلم و معلم بزرگ،اوست آفتابی جهان نورد که از نور و فروغ خود معارف بشری را تابش و روشنی بخشیده است.

جوانی از شیراز چون کشور خود را چون موی زنگی درهم و آشفته می بیند،از تنگ ترکان بیرون می شود.گریزگاه او ممالک اسلامی است.در نظامیه بغداد درس می خواند.به ارشاد ابوالفرج جوزی گردن می نهد.در مساجد شهرهای اسلامی چون بعلبک به منبر می رود و خلق را موعظه می کند.به زیارت کعبه می شتابد.غالب ممالک اسلامی را به عزم سیاحت و به نظر عبرت در می نوردد.با کاروانیان عرب دمخور ودمساز می شود.به دزدان و راهزنان دچار می گردد. بیابان ها را با پای پیاده در می نوردد. با مرجل و ابریق و سنگ تافته سرو کار پیدا می کند.با پلنگ می ستیزد.به عملگی و کار گل در می افتد.زن(اختیار) می کند و فرزند  می آورد و در صنعا طفلش در می گذرد.او چون درختی است تناور به هیکل قوی که تحمل این مصائب را دارد.

سعدی به تمام معنی مسلمان است وسنی است.قرآن و نماز را که از کودکی فراگرفته از یاد نمی برد.خدا و پیامبر اسلام و خلفای چهارگانه را ستایش می کند.اما به علی بن ابی طالب (ع)و فرزندان او ارادتی بیش دارد و از بنی فاطمه امید دارد که ایمان خاتمه قولش باشد.

جوانمرداگر راست خواهی ولی است

              کرم پیشه شاه مردان علی است 

خدایا به حق بنی فاطمه

                   که بر  قولم ایمان کنم خاتمه  

اگردعوتم رد کنی ور قبول

                   من و دست و دامان آل رسول